بررسی درختان و درختچه ها در طراحی فضای سبز شهری

از دیدگاه برنامه­ریزی و طراحی شهری، گسترش فضای سبز مفهومی وسیع­تر از توسعه پوشش گیاهی و بهبود شرایط محیط طبیعی شهر دارد. منظور از توسعه فضای سبز در واقع نوعی ساماندهی و نظم­بخشی به فضاهای پراکنده و متنوع سبز است. شبکه فضای سبز یا گذرگاه سبز شامل مجموعه­ای از فضاهای سبز و باز درون شهری (پارک­ها، میدان­ها، بلوارها، مراکز فرهنگی و تفریحی و مانند این­ها)  و برون شهری (روستاها، باغ­ها، مزارع، پارک­های جنگلی، کوهپایه­ها و مانند این­ها) است که به­صورتی نظام یافته به همدیگر متصل می­شوند. در نتیجه پیکر فشرده و سنگین شهر در بستر وسیعی از فضاهای طبیعی و فضاهای پرجاذبه مجال تنفس، آلودگی، فراغت و تحرک دلخواه پیدا می­کند و از این نظر شبکه فضای سبز یکی از محورهای اصلی الگوی کاربری زمین را  -درمقیاس شهر- تشکیل می­دهد که علاوه بر کارکرد زیست محیطی دارای کارکردهای اجتماعی، فرهنگی، زیباشناختی نیز هست و درواقع نقش چند منظوره ایفا می­کند.

همچنین لازم به ذکر است طرح مساله فضای سبز از الزامات زندگی شهرنشینی به شمار می­رود چراکه علاوه بر ارزش­های جانشین نشدنی زیست محیطی مثل تلطیف هوا و تعدیل دما در زیباسازی و حفظ آرامش و شادابی شهروندان نقش مستقیم دارد.

در ادامه به تعریف فضای سبز شهری، طبقه بندی آن همراه با فاکتورهای مورد نیاز در طراحی و همچنین نقش درختان در منظر شهری و فهرستی از درختان و درختچه های مورد استفاده و دیگر موارد مربوط به این مهم پرداخته ایم.

در صورت تمایل جهت کسب اطلاعات کامل بررسی درختان و درختچه ها در طراحی فضای سبز شهری اینجا کلیک کنید.


/ 0 نظر / 144 بازدید